Ik besefte dat ik altijd in het midden had gestaan tussen twee werelden, en dat die plek voor mij onhoudbaar was geworden. Vanaf dat moment begon mijn zoektocht: wie ben ik? Ik heb mezelf altijd weggecijferd om erbij te horen... Nu word ik steeds trotser op mijn cultuur en op mijn kleur... Ik ben wel trots op mijn verhaal. Trots op de weg die ik gegaan ben. Trots op mezelf! Ik ben Ilse en ik ben een Srilankaanse vrouw.
Ilse
Het verhaal van Ilse
Als baby kwam ik ernstig ondervoed naar Nederland. Mijn ouders moesten vechten om mij lichamelijk gezond te krijgen, maar ergens bleef mijn systeem schaarste en onveiligheid voelen. Eten werd later een manier om spanning, verdriet en angst te verdoven. Tegelijkertijd groeide ik op in een omgeving waarin mijn huidskleur mij zichtbaar anders maakte. Racistische opmerkingen en buitensluiting leerden mij dat opvallen pijn kon doen. Daarom probeerde ik zo Nederlands mogelijk te worden en hield ik afstand van mijn afkomst. Pas toen oude pijn zich niet langer liet wegdrukken, begon ik woorden te vinden voor wat ik al die jaren had gevoeld. Verhalen van andere geadopteerden hielpen mij begrijpen dat ik niet de enige was.
Voor de spiegel oefende ik om mezelf werkelijk aan te kijken. Niet alleen het meisje dat zich had aangepast, maar ook de vrouw die daar altijd al achter aanwezig was.
Fotografie: Egon Lamers · In samenwerking met LA VIDA, de adoptiecommunity.