Danielle

Onlangs deed ik een oproep: ik wilde een portret weggeven aan iemand die dat volgens een ander verdient. Mijn mailbox stroomde vol met persoonlijke berichten. Verhalen over mensen die kracht tonen, doorgaan, vallen en weer opstaan. 

Zo kwam ik in contact met Danielle. We kenden elkaar niet, maar haar verhaal raakte me meteen.

Ze kwam naar mijn studio. We namen de tijd om kennis te maken. Geen haast, geen druk. Alleen ruimte om te praten, te kijken en vast te leggen. Op een gegeven moment vroeg ik haar om letterlijk in de spiegel te kijken. En terwijl zij keek, keek de camera mee.

Toen ik haar later de beelden stuurde, schreef ze iets dat me raakte:
“Ik ben er superblij mee, maar je ziet op de foto’s dat ik soms een beetje getergd kijk, terwijl ik me helemaal niet zo voel. Blijkbaar hoort dat bij deze fase van mijn leven.”

Dat is precies wat portretfotografie voor mij zo bijzonder maakt. Een portret laat niet alleen zien hoe iemand eruitziet, maar soms ook lagen die we zelf nog niet helemaal begrijpen.

Juist daar, in dat spanningsveld tussen hoe we ons voelen en wat zichtbaar wordt, ontstaat een eerlijk beeld.

Danielle liet dat moment toe.
En dat maakt dit portret voor mij zo waardevol.