Wouter

Al vroeg miste ik het gevoel werkelijk gezien, gehoord en gewaardeerd te worden. Om die erkenning toch te vinden, probeerde ik te voldoen aan wat anderen van mij verwachtten. Ik haalde goede cijfers, werkte hard en zocht waardering in prestaties. Ook in vriendschappen en familiebanden bleef ik lang investeren, zelfs wanneer een relatie niet gelijkwaardig voelde.

Dat hield ik vol tot mijn lichaam niet meer meewerkte. Een ernstige burn-out, fysieke klachten en een lange periode van herstel dwongen mij om stil te staan. In therapie begon ik te onderzoeken wat voor mij werkelijk belangrijk is. Veiligheid, verbinding en vertrouwen bleken geen vanzelfsprekendheden, maar voorwaarden. Sindsdien kijk ik anders naar de mensen om mij heen. Niet alleen naar hoe lang iemand al in mijn leven is, maar vooral naar wat een relatie met mij doet.